Tournedo

¿A MORAL PURITANA?

2008-04-22T09:04:00.000-07:00

A moral puritana caracterízase pola reprobación de supostas conductas impúdicas, que nenbargantes, non entrañan prexuízo para ninguén. Os puritanos pregoan un severo código moral que, no fondo, encubre unha serie de prexuízos socialmente arraigados, un perverso repudio dos placeres do corpo e un afán por gardar ante todo as apariencias. Fernando Savater, no seu libro ¨Ética para Amador¨, atina ilustrando esa falsa moral desta maneira:

Unha señora chamou a policía para protestar por unhos mozos que se estabanse a bañar espídos diante da súa casa, a policía alonxou ós mozos, e a señora voltou chamar, os mozos alonxarónse todavía máis, pero a boa señora,¡ veña a chamar!, entón o inspector díxolle: ¨señora están a máis dun kilómetro e medio de distancia...¨ e señora respostou tremendamente indignada:¨¡Sí pero cós xemelgos sígoos vendo¨!.

Bicos.

Dióxenes

2008-04-11T07:49:00.000-07:00

UN LETRERO AUTOEXCLUINTE.

Un home que era coñecido en Atenas polas súas maldades gravou no dintel da súa casa:"Nada malo entrará por eiquí". Dióxenes, o sabelo, comentou:

¿E onde durmirá o dono da casa? .

Bicos.

REALEZA

2008-04-02T08:17:00.000-07:00

Unha fermosa mañán, nun pobo moi tenrro, un home e unha muller, soberbios, berraban na praza pública:<<¡ Meus amigos, quero que ela sexa raiña! >>. <<¡Quero ser raiña!>>. Ela ría e tremía. Él falaba os amigos de revelación, de probas cumpridas.
Pasmábanse un có outro.
E foron reis toda unha mañá na que os reposteiros, acarminados adornaron as casas, e toda a tarde na que se adentraron polo lado dos xardíns e as palmeiras.

Bicos.

PARA UN AMIGO

2008-03-20T17:21:00.000-07:00

¨Convertínme nun tolo o día que uns ladróns roubaronme as sete máscaras que eu mesmo me fixera, pero cando puiden notála dozura dó sol non quixen voltar a ter ningunha máscara, así foi como volvínme tolo porque atopei liberdade e seguridade na miña loucura¨.

Este home atopou a súa seguridade despois de que lle roubaran as sete máscaras que él mesmo creou e as que utilizou durante as súas sete vidas; pero entón veu por primeira vez o sol sentiu a súa calor, e ahí foi cando comezou a ser un tolo, atopou a liberdade que nos dá ser nos mesmos, sen máscaras . Gardemos os nosos tabúes vaiamos de frente e así poderemos disfrutar da vida, que é moi curta. Bicos.

MAÑÁN

2008-02-29T09:24:00.000-08:00

Por fin ... a partir de mañán estou de vacacións, vou poder sentirme liberada polo menos 15 días, ¡algo é algo!.

Que venga, que venga
el tiempo que apasiona.

He esperado tanto
Que nunca olvido.
Miedos y sufrimientos
Huyeron al cielo.
Y la sed malsana
Oscurece mis venas.

Que venga, que venga
El tiempo que apasiona.

Tal la pradera
Entregada al olvido,
Crecida y en flor
De incienso y de abrojos,
Al zumbido huraño
De las sucias moscas.

Que venga, que venga
El tiempo que apasiona.

A ROSA QUE SANGRA

2008-02-25T09:06:00.000-08:00

A ialma é unha roseira
frorecida, cuaxada
de rosiñas vermellas
e de rosiñas brancas.

Alegrías e penas
son o vento que pasa;
ás veces como un bico,
ás veces treboada.

Unha bágoa que xurde,
unha risa que estala...
¡son rosiñas que caien
da roseira da ialma!

GRAZAS VARELA MALLOU

2008-02-23T08:33:00.000-08:00

Varela Mallou, é doutor da universidade de Santiago, e fixo hoxe que moitos que estamos a padecer a hostelería, sintámos que alguén nos ten en conta, aínda que só sexa para un estudo.

Explícovos, hoxe lendo A Voz de Galicia atopeime cun artigo, o seu título: O 67% DOS TRABALLADORES DE HOSTELERÍA SUFREN SITUACIÓNS QUE LLES XENERAN INSEGURIDADES, ESTÁN AFECTADOS POR ALGÚNS DOS FACTORES DE RISCO PSICOSOCIAIS, QUE SON DETERMINANTES PARA O EQUILIBRIO PSIQUICO E SOCIAL.

O meu compañeiro máis eu leímos o artigo e díxome él: "non hai máis que dicir", e aínda que me gustou, cabreoume moito, porque nós, como tantos, vémonos reflexados en cada punto, un amigo, leva en hostelería (restauración) 10 meses, e hoxe díxome que se ía, polo que reza o titular, está sicolóxicamente fundido, perdas de apetito, por faltas de respeto, de recoñecemento laboral e ten como todos ese medo constante que nos produce a inseguridade.
Eu que estou un pouco máis curtida comezo a estar moi cabreada, porque inspeccións de sanidade, as que queirades e máis, pero,¿onde están as inspeccións laborais?, eso das corenta horas, ¡Sí! ¿en cantos días?, porque a nos quédannos algúns días máis de semana, e o trato despótico que se recibe, ¿vai no contrato tamén?.
Hoxe marcha él , mañán serei eu, pero por moito que deixemos un local as condicións en hostalería son as mesmas en casi todos.

Xa non sabemos a quen recorrer, porque iso de denunciar está ben para cobrar as horas que fas de máis, pero xa está , non consegues nada máis, dígovolo eu por experiencia, moito sindicato pero o final o que gaña sempre é o grande, e nos perdemos aínda que pareza esaxerado, saúde mental e o que é máis importante conciliación familiar.

O artigo dí que considerase clave a concienciación do empresario na materia dos riscos psicosociais e a promoción da saúde, !moi ben¡, de verdade, pero unhas persoas que só pensan no seu peto, que son uns ...., van pensar, van.

Bicos.

Educación e disciplina, non están pelexados

2008-02-22T09:09:00.000-08:00

Tou preocupada por esta nova moda que teñen os rapaces de gravar ...¡palizas! ¡impresionantes¡ non sei que época viviríades vós, pero cando eu tiña a súa idade, bueno é imposible que me poida poñer na súa pel, é imposible.
¿Cómo os estamos criando?,¿cómo os están educando?; todos sabemos que os extremos non son bós, e agora mesmo estamos a pasar dun a outro. Hoxe non queremos que a eles lles falte de nada, igual que o pretenderon os nosos pais, pero os pais de antes tivérono máis complicado cá nós, e iso fixo que dentro do que cabe a nosa xeración fora diferente,trasmitíronnos uns valores, e agora ¿qué?, que lle damos todo
e demáis, damoslle o que queren, o que piden ,e por defecto o que non piden.
Queremos ser máis comprensivos, non caer no porque sí , porque cho digo eu ou no fai o que eu che digo e non o que eu fago, esta frase lembroa a cotío saíndo da boca do meu avó.
Pensamos que a nosa adicación é boa¿realmente existe esa adicación?; esta sociedade de consumo obríganos a que os dous teñamos que traballar, polo tanto adicarlles menos tempo a eles.
Tratamos de xustificar este tempo (abusivo) que pasamos no traballo có típico de que é o millor para eles que lles vai a dar unha calidade de vida millor, que aínda que teñámos pouco tempo este é de calidade, millor calidade que cantidade, ¿quén o valora?, evidentemente , NÓS, esto fainos sentir menos culpables.
Desgraciadamente esto lévanos a ter esta xeración, fillos demasiado guerreiros, querer falar de tí a tí, escoitar antes, ¡e moito!, vai facer que criemos uns nenos con demasiado poder , e nós imos ser, os primeiros pais reprendidos polos nosos fillos.
Esquezamos todo iso que nos pode facer quedar ben diante dá xente , dista sociedade, non hai pais exemplares, pensemos realmente neles, necesitan disciplina, só unha figura firme permitirá que se den conta que non somos os seus colegas, que somos ó máis importante , esas persoas que os adoran nas que poden confiar, así que temos que ser máis firmes, porque somos os que temos que encauzala súas vidas, ensinarlles a ser persoas, independientes , válidos, ¡ser persoas¡, a sobre protección temos que aparcala porque con isto o único que facemos e transmitirlles os nosos medos.
Esto de educar debe ser duro porque hoxe podemos ver, nas gravaciós dos móviles ós futúros guardaespaldas de Fonsi Nieto, ós paparazzi do tomate e os fotografos de todo pola pasta, con menos de dezasete anos. Son esos que buscan notoriedade dándolle unha paliza a ún máis débil, sempre apoiado por eses que xalean, ós que gravan isto porque papaito comproulle o movil de última xeración con só 12 anos e os que só pensan que disto pódese sacar pasta.
Temos que volver a poñer de moda os valores ese concepto que dubido que coñezan e o significado que ten. Eso é a nosa obriga ,¿comezamos?, bicos.

DESEO

2008-02-19T09:31:00.000-08:00

La ausencia disminuye las pequeñas pasiones y aumenta las grandes, lo mismo que el viento apaga las velas y aviva las hogueras.

Duque de la Rochefoucauld.

¡Hoxe!

2008-02-14T08:05:00.001-08:00

Xa sabemos todos o día que é hoxe, ¡vale!, o día do carrefur ou do corte inglés.

Pero é o día que escollín para darlle as grazas a alguén que leva aturando os meus desvarios e as miñas tolemias dende fai casi 13 anos, esa persoa que sempre está ahí e que colaborou có máis grande que teño.
Fai unhas semanas que unha compañeira máis eu dímonos conta da sorte que tiñámos por contar cás nosas parellas, que foran realmente HOMES.(hai moitos que carecen de ...ons.)

Pero aínda que o día non é o máis indicado, porque presuponse que temos que vomitar estes sentires neste día, tocoulle, ¡GRAZAS!, porque vai facer trece anos que entreguei as miña máns a outras dúas, que sinto un corpo que sempre responde, tí fas que me desviva por vivir, que cando miro os teu ollos poida ver só os meus e nos meus só os teus están, porque cando estou contigo podo esquecer todo , e con todo podo porque aínda cando non estás, ¡estás!, porque o sinxelo feito de achegarme a tí fai que esqueza todo....Grazas.

O secreto da felicidade non está en facer sempre o que se quere, senón querer o que se fai( León Tolstoi).

Bicos

Nada novo

2008-02-13T08:10:00.000-08:00

Volto, e volto a tremer de medo,
pensando que vou perdela miña tiara,
¡o meu reino!.

E eiquí chego cá miña carga,
de ciumes e de feitos
¡ que estou a recoller a cotío!

E pasan os días,
e esa carga xa é demasiado pesada
que coverte os meus tesouros...¡ en pasado!.

E suponse que teño que dar as grazas
votala vista atrás e poñer todo nesa imaxinaria balanza,
¡cantos brilantes! e a mín xa só me vale a carga.

E volto a tremer,
síntoo, pero xa non podo dar as grazas
non teño a quen, a porta para mín xa está fechada.

MENU 23/01/08

2008-01-23T14:56:00.000-08:00

CALDO GALEGO
ENSALADA DE ATÚN E TOMATE
TÁBOA DE EMBUTIDOS

CALLOS
PARRILADA DE PEIXES
PISTO

Pan, Bebida, Café e Postre 11e

Menú 23/01/08

2008-01-22T12:00:00.000-08:00

LENTELLAS VEXETAIS
REVOLTO DE PEIXE
PATATAS RIOXANAS

LACÓN CON GRELOS
RAPIÑOS CON VINAGRETA DE LANGOSTINOS
ENDIVIAS GRATINADAS

Pan, Bebida, Café e Postre 11e

Je, je je.

2008-01-13T08:03:00.000-08:00

¿E qué che importa?
o son das túas verbas
xa caeron, e caen moi perto, ti vas cheo de sentires.....
¡ ao lombo!,
que están a ver a realidade.

A cotío, o brilo da túa verdade, dache medo
fitan para tí os búhos
que atraen a tantas sombras,
non escapes, ¡ fala !...

Fala, non ten que ser forte , podes susurrar,
sigue a entonar ese son,
¡ que xa o fixéches de moitos!,
xa estás perdido....
entre sombras iguais.

Cada árbore ten a súa sombra,
e no teu bosque xa son moitas as árbores,
amigas, e que as veces, támen se sinten perdidas;
máis o teu é xa un bosque
¡ de moitas sombras !,
e a túa casa, está loxe, ¡ moi lonxe !...
...pero que pertiño.

Bicos.

PARA TÍ

2008-01-11T10:50:00.000-08:00

Está quente a atmósfera
pero moi frío o lar
él xa só pode dicir que sinte
que ¡ busca! ....busca onde colgalos seus sentires.

Ela xa nin verbas ten
coas que seguir a montala súa función
xa non pode seguir a formar versos
él xa non quere seguir nesa actuación.

Está nun precipicio,
mira o seu arrredor e ten o ceo o seu carón,
que grande altar
pero....¡perdeu o seu reino!

Xa só queda silencio
e él necesita berrar de novo,
que os seus beizos vomiten
convulsivos sons.

Hoxe diante de un vaso
teno claro, necesita berrar
vomitar eses sons
que só eles dous....¡ poden sentir!

¡PROHIBIDO! OU ¡SÓ PARA!

2008-01-09T11:19:00.000-08:00

Entereime por un familiar, que na miña cidade hai un ximnasio¡ só para mulleres!, a verdade é que fai un tempo que existe, pero eu, a veces, son das que están no mundo por que ten que haber de todo. A miña cara debeu ser tan expresiva cando me dixo que ela ía, que de seguido díxome que ía porque alí fanche un programa especial dependendo das nosas necesidades, ¿nosas?.
Aínda que pareza mentira, eu tamén fun a un ximnasio, a un ximnasio mixto e fixéronme un circuito adaptado as miñas necesidades e as miñas posibilidades físicas; a ver, recoñezo que hoxe todos estos macroximnasio ou multiusos que reciben axudas do concello polo que pagas baixas cuotas, van en decrimento dos pequenos ximnasios de sempre que están dirixidos por grandes profesionais, e fan, que os profesionais destes multiusos tamén sexan baixos, ou poucos, o igual que as cuotas, pásaste polo sá de pesas e daste conta que moitos deles estarían millor na casa comendo un bocadillo de choped, porque estanse a destrozar,porque non hai ninguén que lles ensine.
Bueno, este non é o tema, a cousa é o de só para.., hoxe todo está baseado en estudos de novas tendenzas, hoxe o cartel de¨ prohibido homes¨, non é unha consigna de despedida de solteiras, senón un novo mercado, é un novo filón para explotar por moitos e que puxa con moita forza, non só hai ximnasios, tamén restaurantes, hoteles, !vagóns de metro¡....Porque o parecer os estudos dín que as mulleres toman o 80% das decisións de consumo, e os empresarios respostan que eles só están a satisfacer a demanda dun sector, ¡ah !,en Londres xa hai taxis e en Italia
praias. E logo dín que o feminismo ten duas direccións: a dirixida pola loita da igualdade e a da competencia có home, a que se encamiña a búsqueda dunha identidade en sí mesma, diferenciada da do home, pero...¡por favor! deixemos a un lado os intereses económicos, deses que son os que van a gañar, que son os que gañan sempre, no debe ser cuestión de si homes ou mulleres.
Tanto tempo loitando pola igualdade, e agora queremos acotar os espazos, eso indica que estamos moi lonxe dela, é un paso atrás nesa loita, para mín , é ir contracorriente, sí só fora unha moda non me preocuparía moito, pero si é unha tendencia social, ¡preocúpame!, é voltar a unha regresión que conduce o aislamento e a exclusión. A igualdade é un dereito que integra a mulleres e homes. Cando se rompe con chorradas como estas, poden xustificar comportamentos excluíntes e estanos a costar demasiado esforzo e mala leite tratar de alcanzar esta igualdade que non existe todavía. Machismo, feminismo, e a misma m....
Menudo tostón ¿non?.
Bicos.

04/01/08

2008-01-03T14:59:00.000-08:00

SOPA DE ARROZ
ENSALADA DE ALUBIAS
REVOLTO DE ATÚN

CHULETIÑAS DE PORCO IBÉRICO
PARRILLADA DE PEIXES
TORTA DE VERDURAS

BEBIDA, PAN POSTRE E CAFÉ 11E

¿E OS MEUS BOS DESEXOS?

2008-01-03T07:44:00.000-08:00

Bueno.., rematei o 07 con altas temperaturas, mareos, dores de testa e paracetamol, e comeceino cá caixa de klenex baixo o brazo e a sensación de estar nunha nube.
E hoxe doume conta que non fixen o que tódolos anos, eso dos bos propósitos ou propósitos de enmenda no meu caso. Tódolos anos, todos temos un arcón cheo de bos propósitos, todos queremos introducir algún tipo de cambio nas nosas vidas. É como si realmente créramos, !e crémolo¡, que o comezo dun novo ano e como o comezo dun sono, algo que pode facer realidade eso que desexamos de sempre, porque quédannos 365 días por diante.. !mal será¡.
Supoño que cando chega un novo ano, é como si puidéramos aparcar ¨o vello¨, que foi o ano pasado, e dicir !onte¡, deixalo atrás e augurarnos unha nova esperanza para ese futúro( que é hoxe), nó que vamos ser capaces de facer e obter todo o que non poidemos durante os meses que deixamos atrás.
Supoño que durante uns intres crémolo, pero de seguido imponse a rutina e esquecemos todo isto, ela imponse os nosos febles sonos e non somos capaces de abrirnos paso a través dela.
Así que , volvo madicir o meu estado griposo, que non me permitiu desexar baixar 2 kiliños, porque os perdín(por non poder comer), ir o ximnasio (porque non teño forzas para desexalo) ler ese libro que tanto me recomendaron (xa estou a facelo); eu, que tódolos comezos de ano movíame entre o desexo dos bos propósitos estuo onde estaría a día 15 de xaneiro, no escepticismo,!maldita gripe¡ roubachesme os meus bos desexos.
Espero que o que mal comezou remate ben, !bueeeno¡ !un desexo¡, non ta mal.

Bicos.

03/01/08

2008-01-02T12:49:00.000-08:00

SOPA DE COCIDO
REVOLTO DE GRELOS
TÁBOA DE EMBUTIDOS

SALMÓN Á GRELLA
CALLOS
PASTEL DE GRELOS

Pan, bebida, postre e café 11e

NÓS

2007-12-23T09:38:00.000-08:00

Perto de tí,
có corpo prendido
disposta a entregarme
a esa choiva máxica.
A esa tormenta de ensono,
crúzasme en tódolos tempos e espazos,
forte rápido.

Chove,
o sol está dentro de nós,
e o furor, a choiva.

Despoxámonos da forza do ensono,
e a pequena morte rabuña con cólera o monte,
convulsións firmes...perto de tí

AMAR A UNHA INDIA

2007-12-21T08:17:00.000-08:00

Astral.
a maxia.
cántico pagán.
e os teus son ollos de boi fendendo o rego que me abre.
o lume da fogueira no que empreño.
pronunciarte ten o risco de desaparecer no abismo.
toda rocha ten o seu principio na escuma con que a bates
porque nada hai que se asemelle ó movemento do furor
do teu océano total das túas augas,
a fame coa que bicas ante a morte.

Bicos.

MENÚ 21/12/07

2007-12-20T14:12:00.000-08:00

Salteado de grelos con pementos do piquiño
Revolto de peixe
Sopa de polo

Espetos de rape
Guiso de tenrreira
Pisto

Pan, bebida, postre e café 11e

SEN PÉS NIN TESTA

2007-12-20T08:29:00.000-08:00

Hai momentos situacións que fan alborotar todo o corpo. SENTIR. De súpeto, mírannos e todo nos se estremece, latexa o corazón a cabeza non rixe ben e sabes que iso non o debes sentir, e non deberías sentilo.
Son sentimentos contradictorios, queres e debes, debes e non podes, pero si queres,¿cómo actúar?,¿que facer?, no fondo son sentimentos, e a razón non pode cambialos, non hai explicación lóxica porque non se poden explicar.
Estas a tremer por dentro, estás a desexar, estás a sentir, estás a pensar,¡BUENO! , e cando podes pensar sabes que esto que algúns poden identificar como namoramento, non e máis que desexo.
O desexo que conclúe o saguinolento milagre de estar vivo, o amencer do sangue sobre o corpo e o desexo que nos leva por vez primeira a nos sentir.
BICOS.

MENÚ 20/12/07

2007-12-19T13:41:00.000-08:00

LACÓN FRÍO
ESPARRAGOS GRATINADOS
CALDO GALEGO

PARRILLADA DE PEIXES
CALLOS
ARROZ JARDINERA

Pan, bebida , café e postre 11e

COHETES

2007-12-19T08:58:00.000-08:00

O amor quere saír de sí, confundirse coa súa víctima. Como o vencedor có vencido, e, nembargantes, conservalos privilexios do conquistador.
As voluptuosidades do que manten a unha amante participan a vez do anxo e do propietario. Caridad e ferocidade. Incluso son independentes do sexo, da beleza e do xénero animal, íntima relación entre a ferocidade e o amor.
BICOS.

MENÚ DEL 19/12/07

2007-12-18T12:16:00.000-08:00

SOPA DE ARROZ
PULPO FEIRA
SALTEADO DE SETAS C/BACON

LACÓN CON GRELOS
BACALLAO CON CREMA DE CEBOLA
BERENXENAS Ó FORNO

Bebida, pan, postre é café 11e

menú 18/12/07

2007-12-17T13:18:00.000-08:00

ENSALASA DE PATACA CON AGUACATE
FABADA
TÁBOA DE EMBUTIDOS GALEGOS

TOURNEDO DE PENCA
ESCALOPIÑOS GRATINADOS
MENESTRA

Bebida, pan, postre e café 11e.

¨A brizna de herba¨

2007-12-13T15:51:00.000-08:00

Díxolle unha brizna de herba a unha folla que caeu no outono: ¨Fas tanto ruido o caer que espantas tódolos meus soños invernais¨.
A folla respondeu indignada:¨Es un ser de baixo berce e miserable morada, un ser repugnante e sen canto; non vives nas altas esferas nin coñeciches nunca a canción¨.
Despois, a folla caeu sobre a terra e durmiu.
O chegar a primavera volveu espertar, e convertiuse nunha brizna de herba.
E cando chegou o outono, e durmía no seu sono invernal, as follas do outono, comenzaron a caer sobre ela. E a brizna de herba murmurou: ¨¡Ah , estas follas do outono; fan tanto ruido que espantan os meus sonos invernais!¨.

MENÚ 14/12/07

2007-12-13T15:21:00.000-08:00

ESPARRAGOS GRATINADOS
SOPA DE POLO CON FIDEOS
ENSALADA MIXTA

RODABALLO Á GRELLA
GUISO DE CARNE
COLIFLOR Á GALEGA

Pan, bebida e postre 11e

MENÚ 13/12/07

2007-12-12T12:45:00.000-08:00

CALDO
REVOLTODE ATÚN
CREMA VERDE

CALLOS
ARROZ MARIÑEIRO
PANACHÉ DE VERDURAS

Pan ,bebida, postre e café 11e

OS PANTASMAS ,MELLOR VISIBLES

2007-12-12T08:37:00.000-08:00

Non é necesario ser un cuarto- para estar embruxado-
nin unha casa-
o cerebro ten corredores- que superan
os lugares materiales-

é millor atopar a media noite
unha pantasma visible que afrontar nó interior-
ese innquilino máis xeado.

É millor atravesar galopando unha abadía
apedreado-
que atoparse a sí mesmo sen armas-
nun mundo solitario-

Ese un mesmo, detras de un mesmo oculto-
debe sobrecollernos máis-
o asasino oculto no noso apartamento
será un menor horror.

O corpo- busca un revolver-
ponlle cerroxo a porta-
presentindo unha pantasma superior-
ou máis.

Bicos.

MENÚ 12/12/07

2007-12-11T14:10:00.000-08:00

SOPA DE PEIXE
TÁBOA DE EMBUTIDOS GALEGOS
REVOLTO DE GRELOS

PESCADA EN MOLLO DE CHÍCHAROS
TORTA DE VERDURAS
LACÓN CON GRELOS

Pan, bebida, postre e café 11e

SOL Y CARNE

2007-12-11T08:46:00.000-08:00

Ese fogar que é o sol, de tenrrura e de vida,
verte á terra do seu amor coa súa corrente prendida.
Poderédes sentiLa si ficades no seu val deitados,
que dá terra núbil, o sangue desbordou
e que o seu inmenso peito, que unha alma fai ascender,
é,¡de amor,carne, como muller,
e que encerra, preñada de savia e de ilusións,
nun tremendo formigueo, tódolos embrións!. Bicos

11/12/07

2007-12-10T11:38:00.000-08:00

FABADA
SALTEADO DE ALGAS C/PEMENTOS DO PIQUIÑO
SALADA DE AGUACATE C/ VINAGRETA DE LANGOSTINOS

RAXO C/ PATACAS
BACALLAO Ó FORNO
MENESTRA DE VERDURAS

Bebida , café, e postre 11e

MENU 10/12/07

2007-12-10T04:47:00.000-08:00

Lentellas vexetais
Polbo feira
Lacón no seu mollo

Polo ó forno
Espetos de rape e langostinos
Berenxenas recheas.

Pan, bebida, café e postre 11e

AMORES CATIVOS

2007-12-09T13:22:00.000-08:00

Hoxe volvín ler un poema que pareceume que alguén o escribira onte, ou ben o 25 de novembro, lede e dicirme si non vos é máis que actúal.

Era delor i era cólera,
era medo i aversión, era un amor sin medida,
¡era un castigo de Dios!

Que hai uns negros amores de índole ponzoñenta
que privan os espritos, que turvan as conciencias,
que morden si acariñan, que cando miran queiman,
que dan dores de rabia, que manchan e que afrentan.
Máis val morrer de friaxen
que quentarse á súa fogueira.

Bicos.

GIBRAN JAIL GIBRAN

2007-12-05T08:35:00.000-08:00

O SEPULTUREIRO

Nunha ocasión, cando estaba a enterrar a un dos meus egos acercouse a mín o sepulturero para dicirme:¨de todólos que veñen eiquí a enterrar os seus egos mortos, só tí me es simpático¨. Eu dixenlle que enchíanme de ledicia as súas verbas, pero que me dixera por favor porque lle inspiraba simpatía; el contestoume:¨porque tódolos que veñen enterrar os seus egos chegan eiquí chorando e vanse chorando; só tí chegaches rindo e vaste sorrindo¨.

MENU 05/12/07

2007-12-05T08:30:00.000-08:00

Pulpo feira
Caldo galego
Salteado de cogumelos con pementos do piquiño

Lacón con grelos
Parrillada de peixes
Berenxenas recheas de vexetais e froitos secos

Bebida, café e postre 11e

MENÚ 30/11/07

2007-11-29T14:17:00.000-08:00

SOPA DE VERDURAS
REVOLTO DE BACALLAO
CROQUETAS DE CARNE

CINTA DE LOMO IBÉRICO NO SEU MOLLO
CHIPIRÓNS CON FIDEOS
TORTA DE VERDURAS SOBRE CREMA DE COGUMELOS

Pan ,bebida café e postre 11E

PERDÓA, ¡SÍ¡ ¿PERO ATA CANDO?

2007-11-27T08:56:00.000-08:00

Hoxe vai voltar a ser o primeiro día da súa vida, hoxe vai deixar de sela víctima, vai deixar de mirar só para o seu ombrigo.
¡Qué cómodo é!, escudarse en ser ela( a que tanto padece a que tanto traga), hoxe ten que aprender a pedir perdón a darse conta que na¨Casa dá pradera ¨, todo era moi bonito, e ó final todo saía ben , pero ela está a conseguir que esto sexa máis parecido a unha traxicomedia grega.
Pensa que ,¡ Santiago non ten un río que poidades cruzar en góndola¡.
Grazas e perdoa ten que aprender a dicir; pero no momento que teña que mirar por outro que non sexa ela a empresa tornase difícil, deixar de ser a víctima e complexo, parece que é máis feliz sufrindo, que deixando que a vida a sorprenda, que é certo, non se pode examinar a alguén as 24 horas dó día porque nesa proba tamén ela ía suspender (dona perfecta).
Fainos falla moitas veces poñernos na pel do outro, así veríamolo todo mellor.
A tí decirche, que está moi ben decir perdoa sentindoo de verdade, pero, procura que dentro de 15 días non teñamos que voltar a falar, porque igual cando te deas conta el xa non está.

Día internacional para a eliminación da violencia de xénero

2007-11-25T08:19:00.000-08:00

E TÍ, QUE OPINAS DOS MALOS TRATOS ÁS MULLERES?

Este é o eslogan da xunta de galicia , eu penso que a este eslogan sóbralle ¨ás mulleres¨, porque estas situacións estanas a padecer mulleres, homes e nen@s, a violencia e violencia e ningunha víctima e máis importante que outra, todas están a sufrir e a padecer de igual modo e por todas elas debemos erguernos non só o día de hoxe senón os 365 días do ano ata que este cancro desapareza.

¨A violencia de xénero é probablemente a máis vergoñenta violación dos dereitos humanos. Mentres continúe, non podemos afirmar que esteamos a lograr progresos reais cara á igualdade, o desenvolvemento e a paz¨ ONU.

Eu osaría a recomendar un libro que vos vai facer ver moi de perto esta realidade, e ós máis sensibles poñeranselle os velos de punta, DESHONRADA , Los derechos de la mujer contra los abusos de una tradición cruel; impactante libro e moi sinxelo de ler.
O que padeceu esta muller non foi una simple violación multiple senón un auténtico acto de terrorismo en tódolos aspectos.
O verdadeira honra dunha patria : permitir cunha muller , analfabeta ou non, poda erguela voz contra a inxustiza que a fai víctima; ela plantexase a seguinte pregunta : si a muller e a honra dó home, ¿por qué quere violar e matar esa honra?.
Para rematar, hoxe escoitei unha frase que me puxo o pelos de punta ¨había que matalos¨, eu penso que eso é o mesmo, o outro extremo dá corda, porque , despreciar ós homes non é a solución para progresar no respeto, o que hai que tratar e de que non haxa combate e sexamos tod@ iguais,porque a violencia non ten xénero. Bicos.

ESTOU DE VACACIÓNS

2007-11-24T07:51:00.000-08:00

Hoxe comenzan as miñas vacacións,así que, vou ter un pouco máis de tempo para desafogarme con quen me quera ler; un bico e hasta dentro dun rato.

SAFO

2007-11-23T08:36:00.000-08:00

Outra inquietude:

"Que puedo hacer, no lo sé: mis deseos son dobles.

"...no es que pueda tocar ¿con las manos? el cielo".

¿Quiero guardar todavía mi doncelllez?

"Como un niño he volado junto a la madre".

...Afrodita, atiende:
no atormentes más con pesar y angustia
mi alma señora,

sino ven aquí, si mi voz de lejos
otra vez viste y me escuchaste
y dejando atrás la dorada casa
patria viniste,

Y llegaron pronto,y tú, dichosa,
con divino rostro me sonreias
preguntando que me pasaba, o qué otra
vez te llamaba

y qué prefieres que en mi alma locca
me sucede ahora: <¿A quién deseas
que a tu amor yo lleve? Ay dime, Safo,
¿quién te hace daño?

Pues si huyo de tí, pronto irá a buscarte;
si aceptar no quiso, dará regalos;
te amará bien pronto, si no te ama,
aún sin quererlo>.

Ven también ahora
y de amargas penas
líbrame, y otorga lo que mi alma
ver cumplido ansía, y en esta guerra,
sé mi aliada.

Agora cadaquén que quite a súa conclusión. Bicos

MENÚ 23/11/07

2007-11-22T15:35:00.000-08:00

EMPANADA GALEGA
ESPARRAGOS GRATINADOS
SALADA MIXTA

SALMONETES Á CATALANA
ARROZ DE VERDURAS
POLO Ó FORNO

Pan, bebida,postre e café 11e

MENU 22/11/07

2007-11-21T14:38:00.000-08:00

SOPA DE PEIXE
PATACAS RIOXANAS
SALTEADO DE ALGAS C/ PEMENTOS DÓ PIQUIÑO

CARNE Ó CALDEIRO
ESPETOS DE RAPE E LANGOSTINOS
PISTO DE VERDURAS

Pan bebida e postre, 11E

MENÚ 21/11/07

2007-11-20T14:47:00.000-08:00

REVOLTO DE GRELOS
CHIPIRÓNS FRITIDOS
CROQUETAS MAR E TERRA

PARRILLADA DE PEIXES
CODILLO Ó FORNO
PASTEL DE VERDURAS

Pan, bebida e postre 11e

HAI ALGO MÁIS

2007-11-20T08:59:00.000-08:00

Que conste que neste blog hai algo máis que menús, xúrobolo hai unha persoa que quere compartir as súas inquietudes con todos os que as queiran ler, o miña intención era falarvos do que pasaba na nosa cociña pero ata o día de hoxe estiven máis preocupada por outras cousas, e necesitaba desfogarme dalgunha maneira e foi a que podedes ler debaixo dos menús, un bico a tod@s.
¡A!, por certo, Isra xa voltou o traballo, estaba de vacacións, é o outro camareiro que hai no local un mozo cubano moi agradable que ten o seu carácter, igual que todos nós, entra Isra e foisenos María(de vacacións).Tranquilo Hector que mañán si vou contar algo de todos nos.Bicos de novo que isto non se cobra.

MENÚ 20/11/07

2007-11-20T08:53:00.000-08:00

SOPA DE POLO CON FIDEOS
TÁBOA DE EMBUTIDOS GALEGOS
PULPO FEIRA

PEIXE ESPADA
CINTA DE LOMO DE PORCO IBÉRICO
MENESTRA DE VERDURAS

Pan, bebida e postre 11e.

MENÚ 19/11/07

2007-11-18T14:23:00.000-08:00

CALDO GALEGO
REVOLTO DE GRELOS
POLIÑO EN SALSA

GUISO DE TENRREIRA
PERCA Á PRANCHA C/ VINAGRETA DE LANGOSTINOS
BERENXENAS RECHEAS DE VEXETAIS E FRUTOS SECOS

PAN, BEBIDA E POSTRE. 11E

PERDOAME SI NON O RELATO BEN

2007-11-17T18:01:00.000-08:00

Agora son, é serei durante un tempo,
unha murallla roida polo desgaste.
¡Unha caída augurada!,polos feitos, polas verbas.
As súas mans insensibles, xa non me fan notar,sentir(mentira)
Xa todo esta silenciado
os bicos, as verbas o arrecendo, ata o silencio que nos agradaba.
A erotica táctil das miradas tornouse pétrea.
Hoxe recibe o mausoleo o," meu", máis grande, que foi sentir, notar, ¡ser!.
¿Namorado? que curto e lonxano
si esto soubera, chucharíate máis,
gustaríame ser, o que nunca fun, a túa raíña;
porque hoxe non habelo sido, afundeme moito máis que máis.
Fuxíches igual que esa lúa que namora,
pero baixas a testa e cando a levantas¡ xa non está!
Xa só queda de tí........¡eu!
E agora quero dicir que a miña testa , NON RECIBE,
xa vale,¡ NON MÁIS!.
BICOS.

QUEIXUMES...NON DOS PINOS, DE MOITOS

2007-11-17T09:09:00.000-08:00

-Fora abondo co aprobio pasado

dun brando servir,

madre escura de escuros ilotas,

Mesenia infeliz.

-A Pitia convulsa

Dixera de ti:

o oráculo dixo

- Quen serve, ese é vil.

Ser forte ou escravo,

morrer ou vivir;

cinque o peito de esforzo e ferro,

Spartaco cho di;

¡esnaca na frente de quen cho lanzara

O estigma servir¡

EDUARDO PONDAL

Eduardo Pondal) (1835-1917)

É alucinante, que no 2007 estas verbas seguen vivas non só porque son del, porque foi, é, e será, senón porque non cambiou o seu fondo, si as formas, non o contido.

O bardo xa non está

E hai poucos que berran

que saben que debe mudar

por qué hai tanto xordo

¿non queren escoitar?

seguen sendo ilotas

temen falar

hoxe hai democracia

¡ou quero pensar!

A veces afogo

e quero mudar

ser coma eles

autómata xordo

que se deixa guiar

Pero algo no fondo

non me deixa “actuar”

guste ou non guste

eu poido pensar

e aínda que saiba

que esto non os vai facer mudar

eu, ¡son! seino, mais grande

porque non sei abandoar.

-Sigue existindo ó amo

que cree saber

e é un ilota que só tivo bo nacer

escravo do carto non do saber.

Cando escoito historias, non,¡ realidades!, e as actuacións dalgúns ante elas respóstome que quizais, todo esto tenos que pasar, e que algúns meréceno;pero despois que me pasa o cabreo ,¡ non!, ninguén merece que o traten coma un animal , sei o que é padecer a esta clase de xente e nunca poderei desexarlle tanto mal a ninguén. ¿onde están os que nos teñen que defender, esos que suponse que cobran por moverse polos intereses dó traballador?.

Seguimos sendo os mellores personaxes dos poemas de Cabanillas, os dá terra asoballlada, porque si moitos deixanse asoballar, e a eses, polos que antes preguntaba deberíanlles informar; todos deberíamos coñecer os nosos dereitos porque das obrigas, deso.....¡qué nos van contar!. BICOS.

16/11/07

2007-11-15T11:15:00.000-08:00

O MENU DE MAÑÁN

Sopa de peixe
Aliñas de polo
Salada de endivias c/ queixo azul

Merluza con salsa de cebola
Entrecot a grella
Pastel de verduras

PAN, BEBIDA, E POSTRE.

Non fales máis de min

2007-11-15T07:36:00.000-08:00

Onte chamoume moito á atención a reacción dunha persoa.Pareceume que tiña un medo irracional totalmente racional.Cóntovos: fun tomar un café cunha amiga e chegou acompañada dun rapaz,puxémonos a falar dos nosos blogs(as dúas somos novatas),conteille o que eu puxera correndo porque quedara con ela e non chegaba a tempo,bueno, ela fixo o mesmo, de súpeto a cara do rapaz mudou cando escoitou que ela falara de él,dixo:"¿hablaste de mí"?,¿dijiste que soy del este?,¿y si vienen a por mí?,¡con todo lo que está pasando¡, por favor no hables más de mí.
os seus ollos tiñan ese brillo propio do que vai romper a chorar, pero tamén no continuo movemento dos mesmos(non podía mirar nada fíxamente)podíase ver perfectamente o medo,¡non¡, temor, pánico,¡non sei¡, pero sentínme fatal,e sentín tanta empatía que estiven adoecida durante todo o servizo(no traballo).
parece mentira ,(non o é) que hoxe en día e despois do que temos sufrido e emigrado permitamos que poida haber xente que poida albergar tal temor, e vemos que desgraciadamente este temor esta moi fundado.
Este sentir xenófobo colócanos nunha "época"que eu quero pensar que morreu,ou debería estar morta.Estas actuacións son sinónimo de atraso e derrota.
Bueno, remato xa, só lle pediría a toda esa xente que sigue soltando a trillada frase de que nos veñen quitalo traballo que se informen un pouquiño máis, que se enteren de todo polo que teñen que pasar para obter un posto de traballo, en que condicións, etc; pero si se preocuparan de coñecer un pouquiño máis a situación destas persoas, moitos abrirían os ollos, ¿e? quedarían sin argumentos para seguir odiando , ese, é o seu medo.
Xa por último, e agora si que remato, fálase moito últimamente de condeas exemplares,para que a xente poidase concienciar, creo que aínda onte trataron de facelo pola portada dunha revista, a ver si fan o mesmo có caso de barcelona, porque creo que en esto a xente, sí, debería estar máis que concienciada.

2007-11-14T08:59:00.000-08:00

Hola... con este blog o que quero é contar e compartir ,as miñas e as nosas historias,as historias da cociña do restaurante Rúa.
Fai tempo alguén díxome que si nunha cociña estivera instalada unha cámara, ningún reality podería superala en audiencia. A verdade é que si temos algún parafuso un pouquiño froxo e tamén témos a grande sorte de poder dicir que somos compañeiros e respetamonos moito.
Bueno vounos presentar: María, é unha grande compañeira ,é rumana e extremadamente cabezona,como lle digo eu é unha castrona, ten un humor moi fino e gracias a ela podo poñer no meu curriculo que entendo o rumano "calado", en catro meses consigo entendela sin que teña que soltar verba, dela teñovos moito que contar, pero vai ser mais adiante.Hector, é o home da cociña e penso que pode dicir que o temos moi ben coidado,tamén eé un gran compañeiro e grande traballador,sin él a cociña estaría cando hai traballo feita un cristo, parece mentira pero o que recolle e o máis ordenado é el. Eu, son a que vai escribir esto a que vai tratar de acercarvos a nosa cociña e tamén do que me pasa diariamente, o meu neno ,o meu neno ,é todo o que pasa por esta cabeciña tola. Tamén compartrei frases, parrafos que pra min son importantes, chegaredes a dicir de mín,esa frase que tan famosa está sendo esta semana "por qué no te callas", no restaurante din que non calo nin debaixo da auga, sobre todo o "salteado"(Francisco), un dos camareiros mañán fálovos dos demais.BICOS.

ERUNT DUO IN CARO UNA(¿Dos en una carne sola)